ترجمه اشعار نیچه :

برای انسانهای سرسخت، همدلی شرم آور است، اما باارزش.( نیچه )

زیاده از خویش سخن گفتن، راهی است برای پنهان كردن خویشتن.( نیچه )

در ستایش، گستاخی بیش از سرزنش است.( نیچه )

دلسوزی، خنده بر لب پوینده ی راه شناخت می نشاند، درست مانند دستانی ظریف كه به

بدن غولها می خورد.( نیچه )

گاهی از سر انسان دوستی، كسیرا در آغوش می گیریم (چون نمی شود تمام انسانها

 را در آغوش گرفت)، اما نباید این نكته را بر آن كسی فاش كنیم كه در آغوش گرفته ایم.( نیچه )

تا زمانی كه امری یا كسی را كم ارزش می پنداریم، نفرت نمی ورزیم، بلكه تازه زمانی چنین

می كنیم كه آن را همسان یا برتر می دانیم.( نیچه )

ای فایده باوران، حتی شما نیز هر فایده ای را به مثابه ارابه خواست خویش دوست می دارید.

 آیا شما نیز از سر و صدای چرخهای آن ناراحت نیستید؟( نیچه )

در نهایت، عاشق هوس خویش هستیم و نه آنچه هوس كرده ایم.( نیچه )

خودپسندی دیگران زمانی خلاف ذوق ما است كه خلاف خودپسندی ما باشد.( نیچه )

در باب "راستگویی"، شاید تاكنون هیچ كس به كفایت راستگو نبوده است.(نیچه )