نه تو می مانی و نه اندوه

 و نه هیچیک از مردم این آبادی...

 به حباب نگران لب یک رود قسم،

 و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

 غصه هم می گذرد،

 آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

 لحظه ها عریانند.

 به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

 سهراب